Wednesday, June 12, 2013
Tuesday, June 11, 2013
rbu Hero Of Life Wars
Even Dalai Lama says of "Hero."
By this word, he must recognize,
Life is really a war battle though,
He is opposed to wars and lies.
Life on earth is a battle of war,
Just under any form, bloody or,
Legalized, diplomatic: a reality.
Its goal is to gain the victory.
"Sometimes a war is an evil,"
Says an old Roman proverb,
"Necessary to wage" a battle,
The winner is 'Hero' and superb.
Humans do usually say of a war,
It's the worst of the worst things,
But the facts we see a lot more,
Man-made wars, the worst things.
Labels:
HERO OF LIFE WARS
Location:
Phnom Penh, Cambodia
rbu (ការអានមានប្រយោជន៍) គ្រូលះបង់សាងលោកអភិវឌ្ឍ
១. (អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ “ធ្ធើគ្រូព្រោះចិត្តចង់ជួយជាតិ គិតជាតិមិនឃ្លាតចង់ជាតិជឿន
ប្រទេសលូតលាស់ចម្រើនលឿន
ខំតឿនខំដាស់សិស្សប្រុសស្រី”។ ២. (លោកគ្រូចង់)៖“មែនហើយគ្រូចិត្តមិត្តសម្លាញ់
អ្នកកាញ់អ្នកគិតជាតិទឹកដី
ប្រទេសលូតលាស់ចម្រើនលឿន
ខំតឿនខំដាស់សិស្សប្រុសស្រី”។ ២. (លោកគ្រូចង់)៖“មែនហើយគ្រូចិត្តមិត្តសម្លាញ់
អ្នកកាញ់អ្នកគិតជាតិទឹកដី
ចុះបើក្រពះខ្វះចំណី
បានអ្វីកម្លាំងបង្រៀនសិស្ស?” ៣.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ “គិតដូច្នេះម្យ៉ាងគ្រូចង់អើយ
បើឆ្លើយវែងឆ្ងាយស្ដាយតម្រិះ ទុកចោលឥតការក្មេងម្ដេចចេះ
ដូច្នេះជាតិយើងម្ដេចថ្កើងថ្កុំ?”
៤.(លោកគ្រូចង់)៖ “ប៉ុន្តែចិត្តអើយមិត្តដឹងទេ
ប្រឹងគ្មានទំនេរសព្វថ្ងៃខ្ញុំ
បានអ្វីកម្លាំងបង្រៀនសិស្ស?” ៣.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ “គិតដូច្នេះម្យ៉ាងគ្រូចង់អើយ
បើឆ្លើយវែងឆ្ងាយស្ដាយតម្រិះ ទុកចោលឥតការក្មេងម្ដេចចេះ
ដូច្នេះជាតិយើងម្ដេចថ្កើងថ្កុំ?”
៤.(លោកគ្រូចង់)៖ “ប៉ុន្តែចិត្តអើយមិត្តដឹងទេ
ប្រឹងគ្មានទំនេរសព្វថ្ងៃខ្ញុំ
ខ្វល់រឿងគ្រួសារចិញ្ចឹមធំ
ខិតខំប្រឹងរកឲ្យរស់សិន”។ ៥.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ “យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅឃើញមាន
សិស្សពុំសូវឈានរៀនឲ្យប៉ិន
ណាស់តែដើរលេងសប្បាយសិន
បង្ហិនទ្រព្យពេលផុតដៃធេង។ ៦. ថ្ងៃមួយខ្ញុំខឹងខំទប់ចិត្ត
នឹកជាតិខ្វល់គិតវាក្មេងៗ
ខំស្រែកប្រាប់សិស្សមិនមែនលេង
ពួកឯងត្រូវស្ដាប់ខ្ញុំឲ្យមាំ ។
ខិតខំប្រឹងរកឲ្យរស់សិន”។ ៥.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ “យ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅឃើញមាន
សិស្សពុំសូវឈានរៀនឲ្យប៉ិន
ណាស់តែដើរលេងសប្បាយសិន
បង្ហិនទ្រព្យពេលផុតដៃធេង។ ៦. ថ្ងៃមួយខ្ញុំខឹងខំទប់ចិត្ត
នឹកជាតិខ្វល់គិតវាក្មេងៗ
ខំស្រែកប្រាប់សិស្សមិនមែនលេង
ពួកឯងត្រូវស្ដាប់ខ្ញុំឲ្យមាំ ។
៧. (លោកគ្រូចង់)៖ ”អ្នកគ្រូថាម៉េចឲ្យសិស្សស្ដាប់
សារស័ព្ទប្រាប់មើលក្រែងខ្ញុំចាំ
សារស័ព្ទប្រាប់មើលក្រែងខ្ញុំចាំ
រំឭកពួកវាជាបណ្ដាំ
ឲ្យចង់ចេះចាំគិតខ្លួនឯង? ្
៨. ឬមួយយ៉ាងណាថាមកចុះ
បទពិសោធនោះប្រយោជន៍ស្ដែង
រំលែកចែកគ្នាគម្រូបែង
ឲ្យសិស្សចេះក្រែងគិតថ្ងៃក្រោយ”។
ឲ្យចង់ចេះចាំគិតខ្លួនឯង? ្
៨. ឬមួយយ៉ាងណាថាមកចុះ
បទពិសោធនោះប្រយោជន៍ស្ដែង
រំលែកចែកគ្នាគម្រូបែង
ឲ្យសិស្សចេះក្រែងគិតថ្ងៃក្រោយ”។
៩.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”អូ៎ហូ៎សាមញ្ញទេគ្រូអើយ
គ្មានប្លែកអ្វីឡើយគំនិតដោយ
គ្មានប្លែកអ្វីឡើយគំនិតដោយ
ជាប់តាមចំណង់មកជាក្រោយ
ប្រាប់ឲ្យសិស្សភ្ញាក់គិតខ្លួនវា។ ១០. ធម្មតាមនុស្សខុសពីសត្វ
ចេះគ្រប់គ្រងចាត់ពេលវេលា
ប្រាប់ឲ្យសិស្សភ្ញាក់គិតខ្លួនវា។ ១០. ធម្មតាមនុស្សខុសពីសត្វ
ចេះគ្រប់គ្រងចាត់ពេលវេលា
ប្រើប្រាស់ត្រឹមត្រូវប្រយោជន៍ជា
កើតមកតាមគ្នាមានកើនគរ ”។
កើតមកតាមគ្នាមានកើនគរ ”។
១១. (លោកគ្រូចង់)៖ ”ចាំស្ដាប់់អ្នកគ្រូយូរអ្វីម្ល៉េះ
កុំឃ្វាងអាងចេះកេវកោងងរ
កុំឃ្វាងអាងចេះកេវកោងងរ
លេងឫកកាច់រាងវាងវាត់យក៍
ថាមក៍ខ្ញុំស្ដាប់ប្រាប់ត្រង់ៗ”។
ថាមក៍ខ្ញុំស្ដាប់ប្រាប់ត្រង់ៗ”។
១២.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”ខ្ញុំគ្រាន់តែដាស់ពញ្ញាក់សិស្ស
ឆ្លៀតឆ្កឹះគំនិតតម្រូវប្លង់
ឆ្លៀតឆ្កឹះគំនិតតម្រូវប្លង់
ចែកពេលវេលាត្រូវត្រឹមត្រង់
រៀនផ្ចង់មុនលេងប្រាប់ចំៗ ។ ១៣. ខ្ញុំថាអ្នករៀនរៀនបែបហី
មិនសូវខ្វល់អី្វនឹងក្ដីខំ
រៀនផ្ចង់មុនលេងប្រាប់ចំៗ ។ ១៣. ខ្ញុំថាអ្នករៀនរៀនបែបហី
មិនសូវខ្វល់អី្វនឹងក្ដីខំ
មិនសកម្មសោះម្ល៉ោះហើយខ្ញុំ
មិនហ៊ានបង្ខំនាំអ្នកស្អប់។
១៤. ចិត្តខ្ញុំចង់ឲ្យថ្ងៃក្រោយល្អ
ទើបប្រឹងត្រដរប្រាប់គ្រប់សព្វ
មិនហ៊ានបង្ខំនាំអ្នកស្អប់។
១៤. ចិត្តខ្ញុំចង់ឲ្យថ្ងៃក្រោយល្អ
ទើបប្រឹងត្រដរប្រាប់គ្រប់សព្វ
ចង់ឲ្យអ្នកចេះចេះមួយចប់
ទោះក្រោយត្រលប់ស្អប់ឈប់ស្គាល់។ ១៥. ថ្ងៃនេះអ្នកខឹងនឹងខ្ញុំថា
ក្រោយគង់ភ្លឺថា្លច្បាស់លែងឆ្ងល់
ទោះក្រោយត្រលប់ស្អប់ឈប់ស្គាល់។ ១៥. ថ្ងៃនេះអ្នកខឹងនឹងខ្ញុំថា
ក្រោយគង់ភ្លឺថា្លច្បាស់លែងឆ្ងល់
ពាក្យពេចន៍ខ្ញុំពោលតែងគិតដល់
ប្រយោជន៍និងផលដល់អ្នករៀន។
១៦. ថ្ងៃនេះអ្នកខឹងនឹងខ្ញុំស្ដី
មិនហ៊ានថាអ្វីព្រោះក្ដីអៀន
១៦. ថ្ងៃនេះអ្នកខឹងនឹងខ្ញុំស្ដី
មិនហ៊ានថាអ្វីព្រោះក្ដីអៀន
ថាខ្ញុំបន្ទោសជ្រុលជ្រួសហ៊ាន
ថាខ្ញុំព្រមានមិនទុកមុខ។
ថាខ្ញុំព្រមានមិនទុកមុខ។
១៧. ឯរឿងមើលមុខទុកថ្ងៃក្រោយ
ពួកអ្នកកុំធ្លោយចម្រើនសុខ
ពួកអ្នកកុំធ្លោយចម្រើនសុខ
ត្រូវចេះជំនាញមួយជាក់ទុក
ប្រើតទៅមុខសាងជីវិត”។ ១៨. (លោកគ្រូចង់)៖ ”គំនិតអ្នកគ្រូប្លែកៗក្រៃ
ចេះឆ្នៃលៃលកស៊កបញ្ឆិត
ប្រើតទៅមុខសាងជីវិត”។ ១៨. (លោកគ្រូចង់)៖ ”គំនិតអ្នកគ្រូប្លែកៗក្រៃ
ចេះឆ្នៃលៃលកស៊កបញ្ឆិត
បញ្ចូលតម្រង់ប្លង់ចំស្និទ្ធ
កេរ្តិ៍អ្នកគ្រូចិត្តពិតអស្ចារ្យ!
កេរ្តិ៍អ្នកគ្រូចិត្តពិតអស្ចារ្យ!
១៩. បង្រៀនសិស្សល្បីឲ្យសិស្សចេះ
ត្រងត្រាប់ចំណេះប្រឹងខ្លួនវា
ត្រងត្រាប់ចំណេះប្រឹងខ្លួនវា
ធ្វើម្ចាស់គំនិតសាងវាសនា
ពុំមាននរណារៀនជួសបាន។ ២០.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”រឿងរៀនមិនពិតពិបាកទេ ឲ្យតែគ្នាន់គ្នេរវិន័យមាន
ពុំមាននរណារៀនជួសបាន។ ២០.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”រឿងរៀនមិនពិតពិបាកទេ ឲ្យតែគ្នាន់គ្នេរវិន័យមាន
បែងពេលឧស្សាហ៍ប្រើកុំខាន ស្វាធ្យាយគង់បានផលអ្នកប្រឹង”។
២១.(លោកគ្រូចង់)៖”មែនហើយណាស់តែសិស្សមិនប្រិត ចេះតែកាន់ចិត្តគិតងាយហ្នឹង
បន្ទោសនរណាបើអី៑ចឹង គ្រូក្រៀមកំព្រឹងប្រឹងធ្វើការ។
២២. យ៉ាងណាខ្ញុំស្ងើចអ្នកគ្រូចិត្ត
ស៊ូទ្រាំក្រៀមស្វិតឥតតវ៉ា
ព្រោះស្នេហ៍ជាតិខ្លាំងស្ងៀមពុំថា ខំតែធ្វើការមិនដែលថ្ងួរ”។
២៣.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”អរគុណលោកគ្រូដែលសរសើរ ប៉ុន្តែកុំប្រើស្ទីលបញ្ជោរ
វាយស្នៀតញាត់ញ៉ុកដុកថែមដូរ យុទ្ធសាស្ត្រហែហូរវោហារឆិត”។ ២៤.(លោកគ្រូចង់)៖”សុំទោសបើពាក្យខ្ញុំជ្រួសខុស មេត្តាផងចុះអ្នកគ្រូចិត្ត
ខ្ញុំគ្មានបំណងដៀងបញ្ឆិត លែបខាយគំនិត‑ស្មោះត្រង់ពិត។
២៥. ក្មេងគ្រាឥឡូវមិនសូវខ្វល់ ខ្ជះខ្ជាយមិនសល់ខ្លីគំនិត
ចាយបង់ឱកាសឥតបើគិត ប្រតិដ្ឋរឿងផឹកស៊ីដើរហើរ។
២៦. អ្នកគ្រូចិត្តឯងចេះប្រដៅ ផ្លុំសូត្រប្រាប់ទៅផ្លូវវាដើរ
ត្រង់វៀចតាមកាលឲ្យចេះប្រើ គ្រាន់បើប្រាប់មើល៍យ៉ាងណាខ្លះ?
២៧.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”សើចសិនសុំមួយធូរអារម្មណ៍ ខំៗតឹងចិត្តគិតមិនច្បាស់
ក្មេងៗសម័យវៃឆ្លាតណាស់ តែទាស់ពួកវាខ្ជីខ្ជាក្រៃ”។ ២៨. ល្បិចបង្រៀនសិស្សមានគរគោក យើងបានរៀនមកប្រើសព្វថ្ងៃ
គរុវិជ្ជាមានតម្លៃ
កែខៃជួយសិស្សឲ្យចេះច្បាស់“។ ២៩.(លោកគ្រូចង់)៖“គរុវិជ្ជាប្រជែងខ្លាំង តតាំងច្បាំងទល់នឹងក្រពះ
កង្វះជីវភាពមានប្រៀបឈ្នះ ឃើញច្បាស់ប៉ះដល់ការអប់រំ។
៣០. គ្រូខ្លះលក់នំក្នុងថ្នាក់រៀន លែងគិតខ្មាសអៀនព្រោះឃ្លានធំ
ចង់នរណាថាដៀលចំៗ ខិតខំប្រឹងរស់ឈ្មោះជាគ្រូ។
៣១.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”ខ្លះបង្រៀនកួរម៉ោងការរដ្ឋ រកលុយព្រោះអត់ធ្វើមុខមូរ
៣១.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”ខ្លះបង្រៀនកួរម៉ោងការរដ្ឋ រកលុយព្រោះអត់ធ្វើមុខមូរ
សិស្សមិនសូវស្ដាប់និយាយអ៊ូ តើគ្រូធ្វើម៉េច? ‑ទ្រាំខ្មាសគេ!
៣២. យកលុយពីសិស្សអៀនដៃណាស់ នឹកខ្មាសគេផងមិនចង់ទេ” (លោកគ្រូចង់)៖”គ្រូដឹងយ៉ាងច្បាស់អសោចកេរ្តិ៍
ប៉ុន្តែធ្វើម្ដេចនរណាជួយ?
៣៣. ខ្លះដៀលថាគ្រូធ្វើដូច្នេះ នាំក្មេងឲ្យចេះពុករលួយ
តាំងពីនៅតូចពកប៉ិចត្រួយ ជួយជាតិថ្ងៃមុខបានដូចម្ដេច? ៣៤. គិតតែរឿងសិស្សភ្លេចខ្លួនយើង ប្រឹងកើតត្បូងជើងខ្វះខាងលិច
យ៉ាប់អើយសែនយ៉ាប់ប្រាក់ខែតិច ឲ្យគិតយ៉ាងម៉េចរស់ម្ដេចបាន?”
៣៥. ប្រមល់ទល់តប់ថប់តឹងទ្រូង ទូងៗដូចស្គររក៍ចង់មាន
មិនធ្វើសេដ្ឋីពុំសុំទាន សុំរស់មិនឃ្លានខ្វះមុខក្រោយ។
៣៦. តើពឹងអ្នកណាថាទៅមើល សុំគេងងើលនរណាឲ្យ?
គេជែងគ្នាមានយើងដង្ហោយ សូមឲ្យគ្រប់គ្នាផ្ដោតឲ្យខ្លាំង។
៣៧.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”មើលគ្រូគិតជាតិជួយក្មេងៗ កូនគេក្មួយឯងដូចទំពាំង
ត្រូវស្នងឫស្សីរឹងមាំតាំង កម្លាំងសេដ្ឋកិច្ចស្ថាបនាជាតិ។
៣៨. កុមារធនធានអនាគត ប្រទេសវិវឌ្ឍស្រស់បស់ស្អាត
ត្រូវតែមានក្មេងពូកែឆ្លាត ទើបនគរជាតិបានថ្កុំថ្កើង។
៣៩. បន្ទោសអ្នកណាទាំងអស់គ្នា មានតែពុះពារខិតខំឡើង
កុំប្រកាន់ឫកខ្លួនរើសអើង ពលរដ្ឋគឺយើងរួមគិតគូរ ។
៤០.(លោកគ្រូចង់)៖”ប្រទេសណាៗក៏ដូចគ្នា ដោយសារតែគ្រូខំតស៊ូ
តែងតែរំឭកដឹងគុណគ្រូ រំលែកចែកគ្រូ
រស់ស្រួលល្អ ។
៤១. គម្រូមានស្រេចពីលើមក ក្រោមយករស់បានសមធម៌
បែងផលស្អាតស្អំពុំកេងយក៍ សុចរិតធម៌ស្មោះប្រាកដ។
៤២.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”គុណភាពឃើញស្ទើរគួរបារម្ភ អប់រំគ្រឹះធំអភិវឌ្ឍន៍
ធនធានមនុស្សស្ដួចប្រាកដ ពេលយើងប្រឹងរត់តាមសម័យ ។
៤៣. កត្តាប្រាំយ៉ាងសាងមនុស្ស ឲ្យលុះដុះត្រូវផ្លូវជោគជ័យ
កុមារទីមួយមាននិស្ស័យ ពីកំណើតនៃជីវិតមក ។
៤៤. គ្រួសារទីពីរធាតុផ្សំគ្នា តម្រង់ផ្លូវវាថែពន្លក
៤៤. គ្រួសារទីពីរធាតុផ្សំគ្នា តម្រង់ផ្លូវវាថែពន្លក
ឲ្យលូតលាស់ល្អផ្ចង់ដៅរក ចាប់យកបង្កើតគ្រប់អ្វីៗ។
៤៥. មជ្ឈដ្ឋានរស់នៅផ្សំបន្ទាប់ ជាកត្តារាប់ថាទីបី
មានសណ្ដាប់ល្អសុខសួស្ដី
ដើម្បីរួមគ្នាសាងសង្គម។
៤៦. សាលាទីបួនខាងផលិត រួមគ្រូជាងស្និទ្ធជំនាញពុម្ព
ឆ្លាក់អភិវឌ្ឍលូតសង្គម ពលរដ្ឋជាធំអ្នកចេះដឹង ។
៤៧. កត្តាទីប្រាំ សង្គមទៀត សំខាន់ផ្សំស្នៀតរួមពង្រឹង
ឲ្យសិស្សពូកែខ្លាំងរឹងប៉ឹង ចេះដឹងចេះធ្វើផលខ្ពង់ខ្ពស់។ ៤៨. ការអប់រំធំលើសអ្វីៗ បានជួយផែនដីដោយដៃមនុស្ស
ចេញពីខួរក្បាលវិជ្ជានោះ មនុស្សវឌ្ឍនសាងសព្វថ្ងៃ។
៤៩.(លោកគ្រូចង់)៖ “អី៑ចឹងធ្វើម្ដេចគេចកំហុស ឬពន្លែងចុះតាមនិស្ស័យ
បែបនេះខកធំគួររកឆ្នៃ ឬលៃតាមផ្លូវមានហូរហែ?
៥០. ធ្វើគម្រូល្អបង្ហាញប្រាប់ ឲ្យក្មេងឃើញស្រាប់ធ្វើតាមដែរ
ឬក៏យ៉ាងម៉េចមើលជួយកែ ប្ដូរប្រែជាផ្លូវកល្យាណកម្ម?
៥១.
ចុះឯរឿង”ខ្លាចបួនប្រការ” មិត្តថាគ្រប់គ្នារៀនឲ្យចាំ
ទន្ទេញឲ្យចេះកត់ចំណាំ ផ្ដាំកូនប្រាប់ចៅត្រូវដាស់តឿន?”
៥២.(អ្នកគ្រូចិត្ត)៖ ”ខ្ញុំគិតថាជាក្រឹត្យវិន័យ ជីវិតប្រុសស្រីចម្រើនលឿន
ធ្វើម្ចាស់ខ្លួនឯងគំនិតជឿន រវៀសដាស់តឿនឧស្សាហ៍កើន។
៥៣. ខ្លាចល្ងង់ប្រឹងរៀនជំនាញចេះ ខ្លាចក្រប្រឹងរិះរកទ្រព្យច្រើន
ខ្លាចឈឺថែខ្លួនថួនក្រវើន ខ្លាចរាយប្រឹងក្រើនរៀបសណ្ដាប់។
៥៤. ក្មេងដុះផ្លូវត្រូវដូចជាឈូក ទោះដុះលូតលូកពីភក់ល្បាប់
ក៏ក្លិនបញ្ចង់រសចិត្តជាប់ ក្លាយប្រាជ្ញកេរគាប់ទ្រព្យសាងជាតិ។ ៥៥.(លោកគ្រូចង់)៖“អស្ចារ្យ! ចិត្តមិត្តគិតពូកែ គ្រូបង្រៀនខ្មែរប្រឹងសង្វាត
ចំណេះជួយក្មេងជ្រះធេងស្អាត សិស្សឆ្លាតប្រាប់ផ្លូវត្រូវៗណាស់”។ ៥៦.(អ្នកគ្រូចិត្តនិងគ្រូចង់)៖“គំនិតគ្រូល្អឧត្តមក្រៃ ថ្លាថ្លៃវិសេសជួយជាតិច្បាស់
គុណសីលធម៌ប្រពៃក្រាស់ លះបង់សាងលោកអភិវឌ្ឍ”៕
rbu អ្នកប្រាជ្ញស្ថាបត្យកម្ម វ័ណ្ណ ម៉ូលីវ័ណ្ណ
លោកអ៊ំវ័ណ្ណ ម៉ូលីវ័ណ្ណ ស្មោះត្រង់ជាតិ ចិត្តមិនឃ្លាត គិតជាតិរាស្ត្រ ឈ្មោះជាខ្មែរ
លោកស្អាតស្អំ ខ្ញុំមានភ័ស្តុ តាងហូរហែ មន្ត្រីខ្មែរ កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បី អន្តរជាតិ។
កាលសម័យ សង្គមរាស្ត្រ និយមឳ លោកនៅជា រដ្ឋមន្ត្រី ល្បីស្អំស្អាត
ក្រសួងអប់ រំសិក្សា ធិការជាតិ លោកមិនឆ្លៀត ប្រើឱកាស យកសំណូក។
កាលនោះប៉ា ខ្ញុំសុំផ្លាស់ សាលារៀន ជូនទាំងអៀន តបសគុណ សម្រាប់លោក
គិតជាមាស ច្រើនដំឡឹង លោកមិនយក ទាំងប្រាប់មក លោកធ្វើការ ដោយសុចរិត។
ស្ថាបត្យ ករល្បីជាក់ ប្រាក់ចូលសែន រឿងសំណែន ស៊ីសំណូក លោកវៀរពិត
ជួយកូនចៅ ជាគ្រូៗ លោកមិនគិត មិនប្រព្រឹត្ត រកសំណូក ស្មោកគ្រោកឡើយ។
កាលក្នុងឹឆ្នាំ កៅសិបបួន ភ្លើងឆេះសាល សុរាម្រឹត ផេះរាបក្រាល ឱលោកអើយ
ឃ្លាំងទ្រព្យកេរ វប្បធម៌ជាតិ ឆេះអស់ហើយ ធ្មឹងមិនឆ្លើយ លោកឈរមើល ស្រក់ទឹកភ្នែក។
ឆ្នាំពីរពាន់ ប្រាំគេកាត់ ដីស្តាតច្រឹប លក់សាមសិប ហិកតាបាត់ លោកសង្វេគ
សល់តែដប់ ហិកតាគត់ ទ្រូងស្ទើរបែក លោកយំអត់ ចេញទឹកភ្នែក មិនហ៊ានថា។
ថាមិនបាន មិនហ៊ានថា ខ្មែរដឹងឮ ស៊ូទ្រាំឈឺ ចុកណែនចាប់ ក្ដៅរោលផ្សា
ស្ទើរប្រេះបែក ឈាមស្ទើរកក ក្នុងឱរា តើនរណា អាចជួយបាន សង្គ្រោះជាតិ?
មើលទៅនៅ ទ្រាំបៀមទុក្ខ ទៀតលែងបាន ពេលលោកមាន អាយុជ្រេ ជរាទៀត
មានតែត្រូវ ហាមាត់ថ្លែង រឿងខ្មែរជាតិ ប្រកាសឆ្លៀត គាំទ្របក្ស សង្គ្រោះជាតិ។
អ្នកសង្កេត ការណ៍កត់ថា លោកអ៊ំវ័ណ្ណ ម៉ូលីវ័ណ្ណ ជាព្រលឹង សល់រស់ជាតិ
មានតែចេញ មុខពោលពិត ចុងក្រោយឆ្លៀត ជួយខ្មែរជាតិ រស់ជាខ្មែរ សង្គ្រោះជាតិ៕
លោកស្អាតស្អំ ខ្ញុំមានភ័ស្តុ តាងហូរហែ មន្ត្រីខ្មែរ កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បី អន្តរជាតិ។
កាលសម័យ សង្គមរាស្ត្រ និយមឳ លោកនៅជា រដ្ឋមន្ត្រី ល្បីស្អំស្អាត
ក្រសួងអប់ រំសិក្សា ធិការជាតិ លោកមិនឆ្លៀត ប្រើឱកាស យកសំណូក។
កាលនោះប៉ា ខ្ញុំសុំផ្លាស់ សាលារៀន ជូនទាំងអៀន តបសគុណ សម្រាប់លោក
គិតជាមាស ច្រើនដំឡឹង លោកមិនយក ទាំងប្រាប់មក លោកធ្វើការ ដោយសុចរិត។
ស្ថាបត្យ ករល្បីជាក់ ប្រាក់ចូលសែន រឿងសំណែន ស៊ីសំណូក លោកវៀរពិត
ជួយកូនចៅ ជាគ្រូៗ លោកមិនគិត មិនប្រព្រឹត្ត រកសំណូក ស្មោកគ្រោកឡើយ។
កាលក្នុងឹឆ្នាំ កៅសិបបួន ភ្លើងឆេះសាល សុរាម្រឹត ផេះរាបក្រាល ឱលោកអើយ
ឃ្លាំងទ្រព្យកេរ វប្បធម៌ជាតិ ឆេះអស់ហើយ ធ្មឹងមិនឆ្លើយ លោកឈរមើល ស្រក់ទឹកភ្នែក។
ឆ្នាំពីរពាន់ ប្រាំគេកាត់ ដីស្តាតច្រឹប លក់សាមសិប ហិកតាបាត់ លោកសង្វេគ
សល់តែដប់ ហិកតាគត់ ទ្រូងស្ទើរបែក លោកយំអត់ ចេញទឹកភ្នែក មិនហ៊ានថា។
ថាមិនបាន មិនហ៊ានថា ខ្មែរដឹងឮ ស៊ូទ្រាំឈឺ ចុកណែនចាប់ ក្ដៅរោលផ្សា
ស្ទើរប្រេះបែក ឈាមស្ទើរកក ក្នុងឱរា តើនរណា អាចជួយបាន សង្គ្រោះជាតិ?
មើលទៅនៅ ទ្រាំបៀមទុក្ខ ទៀតលែងបាន ពេលលោកមាន អាយុជ្រេ ជរាទៀត
មានតែត្រូវ ហាមាត់ថ្លែង រឿងខ្មែរជាតិ ប្រកាសឆ្លៀត គាំទ្របក្ស សង្គ្រោះជាតិ។
អ្នកសង្កេត ការណ៍កត់ថា លោកអ៊ំវ័ណ្ណ ម៉ូលីវ័ណ្ណ ជាព្រលឹង សល់រស់ជាតិ
មានតែចេញ មុខពោលពិត ចុងក្រោយឆ្លៀត ជួយខ្មែរជាតិ រស់ជាខ្មែរ សង្គ្រោះជាតិ៕
Sunday, June 9, 2013
Subscribe to:
Posts (Atom)



